Roczna ocena jakości powietrza w województwie lubuskim
na podstawie badań imisji wykonanych w 2003 r.


Charakterystyka województwa lubuskiego

Warunki geograficzne i przyrodnicze województwa lubuskiego

Województwo lubuskie, o powierzchni 13 984 km2, zaliczane jest do małych województw, pod względem obszaru zajmuje 13 miejsce w kraju.
Największą powierzchnię województwa lubuskiego stanowią lasy i grunty leśne (685152 km2) oraz użytki rolne (575591 km2). Tereny mieszkaniowe, przemysłowe, rekreacji i wypoczynku, inne zabudowane oraz zurbanizowane niezabudowane zajmują w sumie w województwie lubuskim powierzchnię 1829,6 km2. Tereny komunikacyjne zajmują obszar 52668 km2, wody - 26334 km2, nieużytki 19412 km2 oraz użytki kopalne 19412 km2.
Obszar województwa rozciąga się od 53o07' do 51o22' szerokości geograficznej północnej i od 14o32' do 16o25' długości geograficznej wschodniej. Rozciągłość województwa z południa na północ wynosi 196,0 km, a z zachodu na wschód 128,6 km. Ogólna długość granic wynosi 912 km. Zachodnią granicę województwa stanowi granica państwa z Republiką Federalną Niemiec (195,6 km), od południa województwo graniczy z województwem dolnośląskim (226,8 km), od zachodu z województwem wielkopolskim (175 km), od północy natomiast z województwem zachodniopomorskim (203,8 km).
Krajobraz Ziemi Lubuskiej jest urozmaicony. Ukształtowany został podczas zlodowaceń plejstocenskich. Część południowa powstała w czasie zlodowacenia środkowopolskiego (Wał Trzebnicki, Bory Dolnośląskie), pozostała natomiast - w trakcie zlodowacenia bałtyckiego (pojezierza: Południowopomorskie i Lubuskie, Wzniesienia Zielonogórskie). Dominującymi formami rzeźby są równiny sandrowe (Gorzowska, Torzymska) i młodoglacjalne wysoczyzny morenowe (pojezierza: Dobiegniewskie, Łagowskie, Sławskie oraz Wzniesienia Gubińskie i Wał Zielonogórski) rozcięte równoleżnikowo biegnącymi pradolinami (zach. odcinek Pradoliny Toruńsko-Eberswaldzkiej, Pradolina Warciańsko-Odrzańska, zach. część Obniżenia Milicko-Głogowskiego) oraz południkowymi obniżeniami (Lubuski Przełom Odry, wsch. część Bruzdy Zbąszyńskiej); w południowej części woj. rozciągają się wysoczyzny staroglacjalne (Wzniesienia Żarskie, Wzgórza Dalkowskie) oraz niziny akumulacyjne (Bory Dolnośląskie). Najniższy punkt w województwie lubuskim leży w dolinie Odry na pn.-zach. od Kostrzyna (10 m n.p.m.), najwyższy - na obszarze Wzgórz Dalkowskich (225,4 m n.p.m.). Najniżej położoną miejscowością jest Kostrzyn (14 m n.p.m.), najwyżej położonym jest miasto Zielona Góra (Wzgórza Piastowskie - 206,0 m n.p.m.)
Obszar województwa w całości znajduje się w zlewisku Bałtyku, w zlewni środkowego biegu rzeki Odry, której głównymi dopływami są: na południu - Bóbr i Nysa Łużycka, na północy - Warta z Notecią i Obrą. Charakteryzuje się wysokim współczynnikiem jeziorności, w granicach 2 - 3 % na 100 km2. Jeziora, o pochodzeniu polodowcowym i powstałe z przekształceń starorzeczy, skupione są głównie na pojezierzach: Sławskim (największe Jezioro Sławskie), Dobiegniewskim (największe jezioro Osiek) i Łagowskim (największe jezioro Niesłysz).
Województwo lubuskie jest najbardziej zalesionym województwem w Polsce (48,2 % powierzchni). Występują tu rozległe bory (głównie sosnowe, z domieszką brzozy, dębu, buka, jodły i świerka): Dolnośląskie, Zielonogórskie oraz puszcze (głównie lasy mieszane z przewagą sosny i domieszką dębu i buka): Gorzowska, Notecka, Drawska i Lubuska. Obszary prawnie chronione na terenie województwa stanowią 37,4 % ogólnej powierzchni, w tym 2 parki narodowe: Drawieński Park Narodowy (48,3 % powierzchni znajduje się na terenie woj. lubuskiego) i Park Narodowy "Ujście Warty" (w całości znajduje się na terenie woj. lubuskiego), 8 parków krajobrazowych oraz ponad 50 rezerwatów. Lokalizację i obszar parków narodowych i parków krajobrazowych na terenie województwa lubuskiego obrazuje rysunek 2.2.

Rysunek 2.2. Parki narodowe i krajobrazowe w województwie lubuskim

 

skocz do góry


© Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Zielonej Górze