Strona główna
     Raport z badań jakości powietrza wykonanych na terenie miasta Szlichtyngowa metodą z pasywnym poborem próbek 2002 r. - 2003 r.

3. Charakterystyka metody pomiaru

   W badaniach imisji zanieczyszczeń powietrza posłużono się metodą pomiarów z pasywnym poborem próby. Metoda opracowana została w Zakładzie Chemii Analitycznej Politechniki Krakowskiej w oparciu o japońską metodę pomiaru Amaya. Umożliwia ona równoczesne oznaczenie stężenia dwóch zanieczyszczeń: dwutlenku siarki i dwutlenku azotu. Polega na ekspozycji w środowisku próbników z substancją absorbującą, zatrzymującą zanieczyszczenia przenikające do próbnika na drodze dyfuzji i permeacji (przenikania). Ilość substancji przenikających jest proporcjonalna do ich stężenia w powietrzu i czasu ekspozycji. Po zakończeniu ekspozycji próbnika w środowisku (okres miesiąca) produkty absorpcji podlegają analizie laboratoryjnej. Oznaczanie stężenia NO2 odbywa się metodą spektrofotometryczną (zgodnie z PN 89/Z-04092/08), natomiast koncentrację SO2 określa się wykorzystując w tym celu chromatograf jonowy. Schemat budowy próbnika pasywnego przedstawia rysunek 1.
   Pomiary wykonywane metodą pasywną charakteryzują się niskim progiem oznaczalności. Dla miesięcznej ekspozycji próbnika dolna granica pomiaru kształtuje się na poziomie około 0,5 µg/m3 - w przypadku dwutlenku azotu oraz 0,7 µg/m3 - dla dwutlenku siarki.
   W celu uzyskania większej dokładności pomiarów w jednym punkcie pomiarowym zawieszane są trzy próbniki. Stężenie zanieczyszczeń z pojedynczego okresu ekspozycji obliczane jest jako średnia z trzech wyników. Potrójny pomiar zwiększa gwarancję uzyskania informacji o poziomie stężenia w przypadku ewentualnego zerwania lub zniszczenia próbnika.


Skocz do początku
     Raport z badań jakości powietrza wykonanych na terenie miasta Szlichtyngowa metodą z pasywnym poborem próbek 2002 r. - 2003 r.
Dalej
Wstecz